12 lipca 2008 - OTRYT, CZYLI PIERWSZE POTY ZA PŁOTY

Pierwsza noc w Polanie za nami, a zatem na dobre zaczął się nasz obóz. Obudziło nas słońce, za oknem upał. A kiedy już podnieśliśmy zaspane głowy z poduszek, zaczął się pościg do łazienki – według starej dobrej zasady – kto pierwszy, ten lepszy. Po szybkiej toalecie modlitwa i wspólne śniadanie, a po nim ogłoszenia i „cudowna” wiadomość dla wszystkich owieczek: idziemy na szlak. Wychowawcy postanowili przegonić nas w tym upale szlakiem prowadzącym na Otryt i sprawdzić nasze możliwości. Komu się chce łazić z plecakiem, kiedy pot spływa po plecach i czole. Cóż z tego, kiedy za plecami krzyk: „Tempo, tempo…” i tak przez cały tydzień. Trzeba było iść. A jednak mimo zmęczenia i gorąca było radośnie i wciąż na szlaku rozlegał się czyjś śmiech, czasem zza krzaka wyskoczył jakiś paparazzi, żeby uwiecznić nas na zdjęciu, a podczas postoju o. Tomasz nagrywał nasze wrażenia, żebyśmy mogli później zobaczyć nasze czerwone, zmęczone buzie, natomiast u niektórych niezbyt wyraźne miny. Jakoś dotarliśmy, ale na końcu kolejna niespodzianka – w schronisku, do którego zmierzaliśmy, nie było nic i gdyby nie woda, którą czerpaliśmy ze źródełka w lesie, uschlibyśmy tam. Natura przyszła z pomocą. Zeszliśmy ze szlaku w Lutowiskach i stamtąd zmęczeni wracaliśmy busami do Polany.

Na koniec dnia uczestniczyliśmy we wspólnej adoracji, podczas której każdy, kto tego potrzebował, przystąpił do sakramentu spowiedzi, byśmy wszyscy mogli w pełni uczestniczyć we mszy świętej. Wspólny śpiew pełen radości i uwielbienia Boga pomagał nam mocniej i lepiej przeżywać Eucharystię, łączył naszą wspólnotę. Msza święta, modlitwy i śpiewy religijne mają stanowić ważny element naszego wyjazdu.